پالیز

درد دل خواهم گفت بي هيچ گماني گوش خواهم داد بي هيچ سخني در

آغوشت خواهم گريست بي آنکه حس کني در تو ذوب خواهم شد بي هيچ

حراراتي اينگونه شايد احساسم نميرد

با عشق تقدیم به کسی که از همه  بیشتر دوستش دارم

وقتی در زندگی كسی وارد مي شويد ببينيد می خواهيد چه درسی به او بدهيد دوست داريد معلم عشق باشيد ؟

                   من میگم بهم نگاه کن                                             تو میگی جون فدا کن

                   من میگم چشمات قشنگه                   تو میگی دنیا دو رنگه

                     من میگم دلم اسیره                                             تو میگی که خیلی دیره

                     من میگم چشماتو وا کن                     تو میگی منو رها کن

                   من میگم قلبمو نشکن                                           تو میگی من میشکنم من

                    من میگم دلم رو بردی                 تو میگی به من سپردی

                    من میگم دلم شکسته است                              تو میگی خوب میشه خسته است

                   من میگم بمون همیشه              تو میگی ببین نمیشه

                  من میگم تنهام میزاری                                              تو میگی طاقت نداری

                 من میگم تنهایی سخته               تو میگی این دست بخته

                 من میگم خدا به همرات                                           تو میگی چه تلخ حرفات

                 من میگم چقدر تو ماهی                    تو میگی اول راهی

                 من میگم خیلی غریبم                                                     تو میگی نده فریبم

                 من میگم خوابت رو دیدم                  تو میگی دیگه بریدم

                من میگم یه عمر سوختم                                               تو میگی قلبمو دوختم

                من میگم خیلی دیوونم                     تو میگی آره می دونم

                من میگم واسم دعا کن                                                 تو میگی نذر رضا کن

                من میگم واست میمیرم                    تو میگی نمی پذیرم

                من میگم شدم فراموش                                               تو میگی رفتم از هوش

                من میگم که رفتم از یاد                   تو میگی نه مرده فرهاد

               من میگم باز شدی حیرون                                             تو میگی بیچاره مجنون

               من میگم ازم بریدی                     تو می پرسی نا امیدی؟

              من میگم تو خیلی نازی                                                   تو میگی غرق نیازی

              من میگم دل تو رفته                    تو میگی چاره عبوره

              من میگم بشین کنارم                                                   تو میگی دوستت ندارم

من میگم که تا قیامت برو زیبا به سلامت                  پشت سرت آب نمیریزم تا نبرمت از یاد عزیزم

صبر خواهم كرد

من باز به اميد تو در انتظار خواهم نشست....

  هر چند كه روزگار بي وفابال وپرم را بي رحمانه بشكند....

                                اما من فقط به خاطر تو صبر خواهم كرد....

به راستی چقدرسخت است خندان نگه داشتن لب ها

در زمان گریستن قلب هاو تظاهر به خوشحالی در اوج

غمگینی و چه دشوار و طاقت فرساست گذراندن

روزهایی تنهایی و بی یاوری درحالی که تظاهر

می کنی هیچ چیز برایت اهمیت ندارد اما چه

شیرین است درخاموشی وتنهایی به حال خود

گریستن و باز هم نفرین به توای سرنوشت!!

 تا در روز پایان عشقت

 تو را به بی وفایی

 محکوم نکنم!

این سخنان سحر آمیز مرا غمگین می کند

و سکوت شب مرا افسون!

آه

اینچنین فسون شب  ها و مهر دلها ما را سحر می کند

و بی رحمی سرنوشت ما را خرد!

آری

از زمانه بیداد می کنم

فریاد می زنم و می گریم

اما اینها راه به جایی نمی برند!

ای شعر شب های ناز من

مرا رها کن

سوگند به اشکهایت  سوگند به سحر کلامت

دلم دیگر غم را تاب نمی آورد

مرا رها کن!

                                  ***  انجا که همه صحبت از مهر و وفاست

                                                                               ***کسي کسي را زجر نمي دهد

هميشه صحبت از صلح و صفاست

                                                    ***در شهر دل نگاهها مهربان ترند          

چشمها زلال و عشقها سوزان ترند

                                              ***انجا دگر کسي تنها نمي شود

                                                                        ***از فرط عشق دلها با صفا ترند

در شهر عشق با خون سرخ نوشته اند

                                              ***اينجا همه کس با هم برابرند

با هم به شهر دلها سفر مي کنيم

                                                                     
                                                                                 ***انجا که بيگانه ها با هم برادرند

تُرد و نازکی تو

مثل ترکه انار می توان تو را شکست

شیشه گلاب قمصری که بی هوا شکست

من چه ساده ام،برای تو چه می کنم

زیر لب ولی

تو...به طعنه خنده می زنی

فکر می کنی که از تو غافلم

بی خبر تویی

که خنده های زیرکانه ات مرا شکست

ناز می کنی تو،خنده می کنی، طعنه می زنی

می بُری ز دوستان قهر می کنی

لیک از آن بترس

عاقبت تو هم اسیر می شوی

آن زمان ولی...نگو به من

چه طور شد دل مرا چرا شکستی؟!!!...

می خواهم فریادی سر دهم

از غروبی که مرا به بیراهه کشاند

تا دیگر خورشید را نبینم

از آن نگاه پر از هوسی

که مرا هم بستر نیلوفر های وحشی

پایبند نفس های گرم کرد

اما،...اما رفته رفته

زیر آواری از سرما پنهان شد

و مرا سرگردان کوچه ها کرد

ظاهر انسان ها چه قدر زیباست

وقتی با آغوشی باز

پذیرای تن خسته ام می شوند

اما در تاریکی شب،

در چنگال زور

تسلیم نفس های گرم می شوند

و باز سرگردان کوچه می شوم

تا این بار هم در چنگال زور

تسلیم نفس های گرم شوم!!!...

هنگام پاییز،                                                                                             

زیر یک درخت...مردم...                                                                           

برگهایش مرا پوشاند

 و هزاران قلب یک درخت،                                              

گورستان قلب من شد... 

نیامدم به سراغت،مرا مگر تو ببخشی

گلایه های دلم را به یک نظر تو ببخشی

نشسته ام سر راهت چه می شود به نگاهی

غریب خاطره ها را در این سفر تو ببخشی

مگو نجیب زمانه , ز چشم ما گله داری

مگر نه وعده نمودی که بیشتر تو ببخشی؟!!

شبانه حرف دلم را اگر برای تو گفتم

خیال من همه این بود مرا سحر تو ببخشی

شکو فه های غزل را به پیش پای تو ریزم

وه که در چشمان نازت انتظاری دیدنی است

شورش شعرت به آهنگ سه تاری دیدنی است

از هجوم سایه های وحشی نامردمی

بر دل پیشانی ات ردّ شیاری دیدنی است

می زنی بر خلسه هایت رنگ سبز زندگی

بوم شعرت در زمستان هم بهاری دیدنی است

تکیه گاه بغض سرخت شانه ی اندیشه است

روح و احساس لطیفت از تباری دیدنی است

در تمام واژه هایت می دود مردانگی

این زمانه،مرد بودن،اعتباری دیدنی است

دل جوان در لحظه ها پر می کشی پیرانه سر

از نگاهت موج هستی در غباری دیدنی است

گفته ای"شعر و هوا" با هم تنفس می کنی

شعر گفتن زیر عطر تک چناری دیدنی است

خائفی ای مرد،در دنیای ما آشفتگان

دیدن یک مرد بعد از روزگاری دیدنی است

هوا تر است به رنگ هوای چشمانت

دوباره فال گرفتم برای چشمانت

اگر چه کوچک و تنگ است حجم این دنیا

قبول کن که بریزم به پای چشمانت

بگو چه وقت دلم را ز یاد خواهی برد

اگر چه خوانده ام از جای جای چشمانت

دلم مسافر تنهای شهر شب بوهاست

که مانده در عطش کوچه های چشمانت

تمام آینه ها نذر یاس لبخندت

جنون آبی دریا فدای چشمانت

چه می شود تو صدایم کنی به لهجه ی موج

به لحن نقره ای و بی صدای چشمانت

تو هیچ وقت پس از صبر من نمی آیی

در انتظار،چه خالیست جای چشمانت

به انتهای جنونم رسیده ام اکنون

به انتهای خود و به ابتدای چشمانت

من و غروب و سکوت و شکستن و پاییز

تو و نیامدن و عشوه های چشمانت

خدا کند که بدانی چه قدر محتاج است

نگاه خسته ی من به دعای چشمانت

ماه رویان جهان رحم ندارد دلشان

    باید از جان گذرد هر که شود عاشقشان

            روز اول که سرشتند ز گل پیکرشان

               سنگی اندر گلشان بود که آن شد دلشان

کنار آشنایی تو آشیانمه می کنم  

      فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

           کسی سوال می کند:به خاطر چه زنده ای؟

                  و من برای زندگی تو را بهانه می کنم...

در آخرین لحظه جدایی نگاهش کردم تا بلکه عاشقم شود،

    ولی تنها با نگاهی سرد جواب نگاه منتظرم را داد و زیر لب خداحافظی آرامی کرد و رفت...

با چشم دنبالش کردم تا جایی که قامت خمیده اش از نظر نا پدید گشت

گرمای قطره اشکی را روی گونه هایم احساس کردم،

او رفت بی آنکه بداند قلب من مال خودش بود،

    بعد از رفتن او سرگردانی شده بودم که دنبال گمشده ای می گشت

گمشده ای که نیمی از وجودم بود

گاه گاهی یاد حرفش می افتم که می گفت:تا آخر دنیا با تو خواهم بود"و آنوقت می فهمم که چرا می گویند:دنیا دو روز است...

_______________________________________________

"Love is confusing, especially if it's for someone you're losing.

عشق گیج کننده ست،مخصوصا اگر عشق به کسی باشه که اونو گم کرده باشی...

قصه ما رو اگر چه هیچکی باورش نمی شه

شب مهتابه و چشمام بازم از یاد تو خیسه                     

دیگه عادت شده با بغض،واسه تو می نویسه

کاش می فهمیدی که قلبم خونه آرزوهات بود                    

یه نفس تنها نبودی همیشه دلم باهات بود

آسمون ماه و نقره ش با یه عالمه ستاره                        

شاهدن که این بریدن،دیگه برگشتی نداره

رفتی بی اونکه بدونی دل من مال خودت بود                    

حال بغضای شبونم به خدا حال خودت بود

سهم چشمای تو بودن توی دنیا هرچی داشتم                     

واسه خاطر نازت جونمو گرو گذاشتم

یه دروغ ساده اما قصه ما رو به هم زد                       

سرنوشتمونو آخر با جدا شدن رقم زد

تو پشیمون شدی و من حالا صندوقچه دردم                       

سخته اما باورش کن،من دیگه بر نمی گردم

اما یادت باشه حرفا مث گولّه های برفن                        

خیلیا قربونی یای بیگناه دو تا حرفن

تو ترانه های شرجیم می درخشی تو همیشه                       

اما من هر کاری کردم که ببخشمت نمیشه

من بی تو یه ناتمومم
من بی تو یه نیمه جونم
دور از تو ،نذار بمونم
من بی تو ،نه نمی تونم
ای عشق راه دورمن
شکست دل مغرور من
حادثه رفتن تو بود
مهم نبود غرور من
مهم نبود شکستنم
به پای تو نشستنم
مهم تو بودی عشق من
نه قصه ی دل بستنم
جای تو آغوش منه
این معنی دوست داشتنه
رفتی و خاطرات تو
قلبم و آتیش می زنه
اشکام به وقت رفتنت
عذاب تلخ باختنت
ارزشش و داشت عشق من
معجزه ی شناختنت
مهم نبوده سوختنم
دور از تو پرپر زدنم
به افتخار عشق تو
می گم که بازنده منم
من بی تو یه ناتمومم
من بی تو یه نیمه جونم
دور از تو نذار بمونم
من بی تو ،نه نمی تونم
من بی تو یه بی نشونم
من بی تو رو به جنونم
دور از تو نذار بمونم
من بی تو نه نمی تونم

                  کاکاش آخر تقویم عشق حرفی از یک        

                                   روز بارانی

                                      نبود...

اي كاش گل بودي و من از باغها ميچيدمت

 يا كه طلوعي بودي و از پنجره